تارنمای رسمی کارگاه آنلاین صد داستان | نوشتن ۱۰۰ داستان در ۱۵۰ روز | مدرسه نویسندگی
ورود ثبت نام

زینت منتظره
نویسنده: صادق هارونی

زینت منتظره

 

با تابیدن آفتاب به پشت پلکش، چند باری چشمانش را مالید و از خواب بیدار شدبه پهلوی راست تابید و پیشانی زینت، همسرش را بوسیدزن سالها بود که نقطهامنش به همین تخت محدود میشدحتی مرگ هم انگار فراموشش کرده بود و سراغی ازش نمیگرفتاین ام اس بود که به او دستور میداد چه‌ کند و چه نکندمرد ازروی تخت بلند شد و پرده ی اتاق‌ را کنار زد تا به خورشید اجازه ی بیشتری بده که خودشو نشون بدهصدای گنجشک های سرخوش طنین انداز بودالبته چی کسیمیداند؟ شاید آنها هم داشتند ناله و نفرین میکردندمرد دست و صورتش را آبیاری کرد و با شانه ای مزرعه روی سرش را مرتب کردسوپی که از دیشب باقیمانده بودرا گرم کرد و آرام آرام با قاشقی که انگار سالخورده بود، در دهان زن  گذاشتروبروی اینه رفت و کت و شلوار سرمه ای شیکی به تن کرد و کراوانی قرمز را به گردنآویختدر اینه نگاه کرد و گفت؛ برای هفتاد و پنج سالگی بدک هم نیستبار دیگر پیشانی همدمش را بوسه ای زد و رفتبه سر خیابان که رسید، از دکه، روزنامه ایخرید و باقی پول را بخشیدلوله اش کرد و سریع به سمت بازار قدم برداشتبا بازی بچه های خردسال، لبهایش منحنی شد و قطره اشکی به یاد ایام قدیم، خود راپایین غلتاندبه خودش که آمد، روبروی مغازه بود، دست در جیب کتش برد و کلید را بیرون اوردبا دقت نگاهش کرد تا کلید اصلی خودش را نشان دهدبلافاصله درقفل چرخاندش و وارد مغازه شدطبق عادتی قدیمی، بلند گفت یاالله و با شیطنت خاصی خندیدروزنامه ها را روی صندلی گذاشت و به ویترین فوت محکمی کرد تامبادا گردی، درخشش طلاهایش را ضایع کندگردنبند ها را با سلیقه چید و دورشان را با النگو و حلقه پر کردروزنامه را برداشت و خودش روی صندلی نشست ومشغول خواندن شدهجوم خفاش های خون آشام به سیدنی استرالیابا خود گفت؛ ولله که آخرالزمان استدر سطر بعد این جملات را با چشمانش دید زد که نوشتهبود، جنگ در غزه به مسجدالاقصی رسیددر این لحضه سرش را با حالت تاسف تکان داد و گفت؛ عجیب است، از زادگاه پیامبران فقط پیام جنگ میاید و صدایشلیک و بوی خونامان از این انسانسرش گرم روزنامه بود که مرد و زن جوانی وارد شدند و گفتند که برای خرید حلقه ی ازدواج آمده اندمرد با گشاده رویی،پذیرایشان شد و ضمن تبریک، با هزینه ای که میخواستند بکنند، چند مورد را نشانشان دادزوج در حال پچ پچ با هم بودند و فروشنده سر روزنامه اش برگشتدرصفحه ی دوم و با تیتری بزرگ نوشته شده بود؛ شخصی به نام م.خ سه تیلیاد تومان اختلاص کرداز عصبانیت، خون به زیر پوستش هجوم اورد و گفت؛ بنده خدا،میخواهند ابرویش نرود، نامش را مخفف زده اندداماد رویش را برگردند و گفت؛ جانم، با من بودید؟ که جواب شنید، نه جوان راحت باشچیزی نگذشت که آن دو بدونخرید، از مغازه خارج شدندچند لحظه بعد، به یکدفعه دو مرد مسلح وارد شدندبا جورابی سیاه روی سر که تمام اجزای صورتشان را بهم چسبانده بود و دو ساکروی شانه شانیکی از آنها رو به پیرمرد کرد  و گفت؛ زود باش پیر خرفت، همه رو بریز این تو، گاو صندوقم باز کنقلب فروشنده چیزی نمانده بود که از کارشاستعفا دهدرو به آنها کرد و با صدایی لرزان و رنگی به سفیدی دیوار گفت؛ پسرم رحم کنزنم مریضههمه ی اینا واسه درمانش کافی نیستتو جوونی، میتونی کارکنیاما در جواب فقط خفه شو شنیدبا صدای آژیر پلیس، امیدی در دل پیرمرد جوانه زداما مثل خیلی از مواقع، این جوانه نوید بهار و شروع زندگی نمیداد بلکهمهری بود بر پایان پیرمرداین را زمانی فهمید که روی زمین افتاده بودبا خونی که از سینه اش با عجله بیرون میامد و با چشمانی نیمه بسته که شاهد فرار سارقانبودنامش و چیزی که سرش آمد هم فردا در یکی از ستون های همین روزنامه ها چاپ میشداما در خانه، زن با چیزی عجیب تر از بیماری دست و پنجه نرم میکرد،چیزی به نام انتظارچشمانش به در خشک شد و به زمانی که نمیگذشت، انگار ساعت تمام زور خود را میزد تا عقربه هایش را ثابت نگه دارد تا جلو نروند.

اما در اتاق اوضاع مثل قبل بودزینت روی تخت، پرده ی کنار کشیده شده و آفتابی که اینبار دیگر پشت پلک پیرمرد نمیتابید.

به اشتراک بگذارید :

دیدگاه شما