تارنمای رسمی کارگاه آنلاین صد داستان | نوشتن ۱۰۰ داستان در ۱۵۰ روز | مدرسه نویسندگی
ورود ثبت نام

تلفن‌های مزاحم
نویسنده: لیلا فرزادمهر

 

 نیایش دختر آرامی بود که در طول زندگی‌اش به هیچ‌کس کاری نداشت. تمام مشکلات زندگی خود را فقط از انتخابات نادرست خودش می‌دانست. جزو قوانین نانوشته زندگی کوچکش، دخالت در کار دیگران جایی نداشت.

روزهای طلایی ازدواج برای او هم رقم خورد. خانواده فهیم و مهربانی برای خواستگاری قدم پیش گذاشتند. بعد از طی مراحل اولیه نیایش با سروش ازدواج و دوران طلایی آغاز شد.

 سروش عشق و علاقه فراوانی به نیایش داشت با هدایای کوچک و بزرگ او را خوشحال می‌کرد.

 آشنایی آن‌ها به عادت، عادت به علاقه عمیق و علاقه به عشق افسانه‌ای در بین آن‌ها بدل شد.

اطرافیان نسبی و سببی از دیدن این دو غرق لذت می‌شدند و البته بودند کسانی که با رشک و حسد به آن‌ها می‌نگریستند.

 در خانواده سروش نیایش چون نگینی برجسته روی انگشتر کل فامیل نشسته بود. در هر محیطی وارد می‌شد همه از آشنایی وهم صحبتی با او لذت می‌بردند. قد و قامت مناسب و زیبایی ظاهری به همراه تحصیلات عالیه، ادب و احترام به دیگران، شغل پردرآمد و هزاران حسن دیگر که هرلحظه، سروش و خانواده او را با یکی از محسنات تازه کشف‌شده به وجد می‌آورد.

 سروش هم پسری زیبا بااخلاق، شوخ‌طبع، مردم‌دار و بسیار جدی بود؛ در فامیل سرآمد بود و همه او را دوست داشتند. تمام فامیل در دورهمی هایشان با اصرار سروش و نیایش را به جمع خود دعوت می‌کردند.

چند ماهی از ازدواج آن‌ها گذشته بود که مادر سروش از نیایش خواست که تنهایی یکدیگر را ملاقات کنند.

دل‌شوره و اضطراب یک‌لحظه نیایش را تا رسیدن به محل قرار تنها نگذاشت.

مادر روی نیمکت پارک پشت خانه نیایش نشسته بود. نیایش از دور اورادید که با تلفن صحبت می‌کند. کمی دررفتن تعلل کرد تا مزاحم او نشود.

با مکثی خود را به او رساند. بعد از احوالپرسی مادر این‌طور شروع کرد:”دختر گلم می‌دانم این حرف‌هایی که می‌زنم تو را نگران و مضطرب می‌کند ولی موضوع مهمی است که خواستم باهم چاره‌ای بیاندیشیم.”

قطرات عرق از کف دست نیایش جاری شد. دهانش خشک و طعم گسی را حس کرد.

در تمام مدت در ذهنش به دنبال علتی برای این حرف‌ها می‌گشت. در افکار خود غرق‌شده بود و دست‌ها را برای کمک به هر خار و خاشاکی که از مغزش می‌گذشت، می‌گرفت.

 مادر هم انگار از بیان کلمات ناتوان بود. به سمت نیایش چرخید. مستقیم به چشم‌هایش خیره شد و ادامه داد:” چند وقتی است که شخصی با خانه تماس می‌گیرد و هر بار می‌خواهد با سروش صحبت کند وقتی پاپی‌اش شدم راجع به اینکه اخلاق خوبی نداری و قبلاً دوست‌های مختلفی داشته‌ای و خیلی حرف‌های نادرست دیگر که از گفتن آن‌ها شرم دارم، صحبت می‌کرد. البته این را بگویم که هر بار او را حسابی شستم و روی رخت آویزان کردم من از دخترهای خودم بیشتر به تو اطمینان دارم ولی بازم مردها حساس هستند اگر یک‌بار گوشی را بردارد و این حرف‌ها به گوش سروش برسد چه کسی توان مقابله و پاک کردن ذهن مردها را دارد.؟”

نفسی به‌راحتی کشید با اطمینان به مادر گفت:” این مشکل چند وقتی است که در شرکت هم گریبانم را گرفته است. هر بار با یکی از همکاران صحبت می‌کند و آن‌ها هم با شناختی که از من دارند چون شما از خجالتش درمی‌آیند. برای ردیابی این تلفن‌ها اقدام کردم ولی هر بار از یک محل و یک کیوسک تلفن تماس می‌گیرد.”

 بعد از صحبت‌های طولانی با مادر قرار شد تمام ماجرا را برای سروش تعریف کنند.

 آن روز وقتی سروش به خانه رسید با دیدن مادر که تنها آمده بود کمی تعجب کرد و با گشاده‌رویی با او احوالپرسی کرد. بعد از شام، سر صحبت را باز کردند و مادر هر آنچه اتفاق افتاده بود را برای او تعریف کرد.

 هردو در صورت سروش به دنبال عکس‌العمل خاصی بودند ولی هر بار ناامیدتر به یکدیگر نگاه می‌کردند.

حرف‌های مادر تمام شد. سروش لیوان چای را برداشت درحالی‌که به سمت آشپزخانه درحرکت بود پرسید:” کسی چای می‌خواهد؟”

مادر و نیایش با تعجب و حیرت به هم نگاه کردند همزمان شانه‌هایشان را به معنی” یعنی چی” بالا انداختند.

سروش اما با لبخند پهنی آب پاکی را روی دست هردوی آن‌ها ریخت.” برای من هم این تلفن‌ها آزاردهنده شده است ولی بالاخره معلوم می‌شود.”

 مدتی گذشت خانه عموی سروش همه فامیل میهمان بودند. سروش به‌عمد موضوع صحبت را به تلفن‌های مزاحم کشاند.

.” اگر روزی بفهمم این کار چه کسی بوده و پشت آنچه کسی قرار دارد تنها کاری که می‌کنم تمام مکالمات ضبط شده‌اش را در دادگاه ارائه می‌دهم و اعاده حیثیت می‌کنم.” کلام آخر را سروش زد و بحث را تمام کرد.

 از آن روزبه بعد تلفن‌ها قطع شد. آرامش دوباره سایه‌اش را بر زندگی آن‌ها پهن کرد.

 دو سال گذشت و فرزندشان به دنیا آمد. نزدیک سال نو بود و سروش و نیایش برای رنگ کردن اتاق‌خواب خودشان دست‌به‌کار شدند.

 سروش روی چهارپایه ایستاده بود و سقف را رنگ می‌زد.با شیطنت همزمان با پاشیدن رنگ صدای جیغ و فریاد نیایش را درمی‌آورد. از بالای چهارپایه به سروصورت رنگ‌شده نیایش می‌خندید.

 به پاسخ اعتراض نیایش خود را به تجاهل می‌زد و می‌گفت: “خوب چکار کنم رنگه دیگه نمی فهمه! می ریزه “

 برای جابجایی چهارپایه پایین آمد. نیایش هم با مالیدن فرچه رنگ از خجالتش در آمد. دنبال هم می‌دویدند و خنده‌هایشان ادامه داشت.

 آیفون چند بار به صدا درآمد. سروش برای باز کردن پیش قدم شد. خانمی می‌خواست که پشت در حاضر شود.

 مدتی گذشت از سروش خبری نشد. نیایش در راهرو را باز کرد. زنی پشت در ایستاده بود و گریه می‌کرد.

 “میشه بگید اینجا چه خبره؟”

زن درحالی‌که اشک‌هایش را پاک می‌کرد گفت:” آمدم که حلالم کنید من درمورد شما هیچ چیزی نمی‌دانستم. با حرف‌هایی که شنیده بودم فکر می‌کردم ، کارم درست است. تمام تلفن­ها را به خواست نگار عروس عمویتان انجام دادم .حتی در زمان تماسها هم او حضور داشت. بعد از آن اتفاق با نگار بحث کردیم واو هم تمام ماجرا را برای خانواده شوهرم تعریف کرد .حالا آنها فرزندم را از من گرفتند ومرا بیرون کردند. بعد از کلی گریه و التماس بالاخره زن خداحافظی کرد و رفت.”

” متوجه نشدم میشه به منم بگی چی شده؟”

سروش با صدا نفسش را بیرون دادواورا به داخل هدایت کرد و توضیح داد که عروس عمویش، خوشبختی آن‌ها به مذاقش ناخوش بوده و برای تلخ کردن کام آن‌ها به یکی از دوستان دوران دبیرستان، شماره  داده تا با اختلاف انداختن در زندگی آن‌ها خودش را برای خانواده عمو شیرین کند. در ادامه به زن گفته بود” که نیایش به خانواده سروش دروغ گفته و دختر شیادی است وتو با این کار، خانواده سروش را از دست این دیوانه نجات می‌دهی!” سروش با چشم‌های خجول، با عشق به نیایش نگاه کرد.

 وقتی‌که زن در را بست و رفت آن‌ها همچنان پشت در کنار هم نشستند‌ با تعجب به دستان رنگی خودشان و رنگ‌هایی که از دیگران برایشان هویدا شده بود فکر می‌کردند.

به اشتراک بگذارید :

دیدگاه شما

  1. ناهید یوسف زاده گفت:

    لیلا بانوی عزیزتشکر برای نوشتن این داستان.بیشتر داستانتون روایتیه واخر داستان برای روایت کنندهمعلومه وانگار میگه اگه خوب داستان رو بخونید من اخرش رو هم که معلومه براتون میگم.خواننده انگار چشمهایش رو بسته اند وبا گوشش داستان رو گوش میده .درصورتی که داستان بایداب شور دریا باشه که خواننده رو تشنه کنه وبدنبال خودش بکشونه وسیرابش نکنه در انتها با لدت وکشش با داستان همراه میشه ولی اینجامن لذت کشف ادامه ماجرا رو نداشتم وگیج بدنبتل دهن راوی بودم .
    داستان پسا کرونای شما رو خوندم خیلی اصولینر از این بود وکاری بکر بود فکر کنمتوی تعداد وکمیت داستان گیر کردین نویسنده هر چه تعدادبیشتر وافراطی بنویسه کیفیت کار ونواوریش کم وتکراری میشه به نطرم همین داستانهای نوشته شده ات رو بازنویسی وویرایش کن از همه نطر.همونجور که استاد گفتن بعد از صد تا دیگه وقت رویویرایش انها بگداریم .بیشتر از حکایت کردن تصویر سازی کن وبه تصویر بکش.حیفی با این قلم خوبت درجا بزنی تو توان نوشتن اصولی بالایی داری که با مطالعه وباز نگری به مراتب بالا میری❤

  2. محمدصالح محمودآبادی گفت:

    درود لیلا خانم عزیز. تصویر خوبی از یک خانواده ایده آل ارائه دادید. کمی شبیه سریال های ترکی بود البته از نوع خوبش.هاها
    «ظاهر زیبا» از «زیبایی ظاهری» به نظرم بهتره. شما اگر نویسنده نمی شدید حتما فیلسوف می شدید چون نوع بیان شما در داستان جدی، مستقیم و منطقیست. البته این شما رو منحصر به فرد کرده و خیلی زیباست 🙂
    گفتید سروش شوخ طبع بود و جدی. فکر میکنم منظور شما از جدیت، پشت کار و عزم راسخ بود اما کلمه جدی بعد از شوخ طبع تضاد دارد و به جای جدی کلمه ی دیگری نیاز است. و نکته ی آخر اینکه این داستان دیالوگ کم داره و بیشتر، داستان از زبان راوی نقل شده. مثل اینه که یک نفر یک داستان طولانی رو خلاصه کرده و داره تعریف میکنه. به نظر من این، مانع از غرق شدن و یکی شدن خواننده با داستان میشه. ببخشید پر حرفی کردم. از همراهی شما همواره خرسندم 🙂

    • لیلا فرزادمهر گفت:

      درمورد جدیت سروش ،قصدم یک کلام بودن حرفش هست که با گفتن هر کلمه بقیه ماستهارا کیسه می کنند.
      (شما اگر نویسنده نمی شدید حتما فیلسوف می شدید چون نوع بیان شما در داستان جدی، مستقیم و منطقیست. البته این شما رو منحصر به فرد کرده و خیلی زیباست 🙂منظورتون اینه که داستانها شکل مناسب نداره ویا خالی از حس دنبال کردن هست میشه برام بیشتر توضیح بدید.
      درمورد خانواده ایده آل چون قسمت اصلی داستان واقعی هست نتونستم تغییری در اون بدهم.
      البته بعداز چند سال این روند فضولی باعث جدایی اونها شد ولی دراین اتفاق خیلی منطقی برخورد کردند.
      خوشحال میشم که با این دقت میخونید وبهم نظرات ارزشمندتون را می گویید.
      بابت تمام وقتی که صرف می کنید سپاسگذارم.

      • محمدصالح محمودآبادی گفت:

        درود مجدد. خبر بنده به هیچ عنوان فکر نمی کنم داستان های شما نامناسب و بی روح باشد بلکه دقیقا برعکس! نوع روایت شما منطقی و جدی است و به این سبب خاص است(نظر شخصی منه و میتونه کاملا نادرست باشه) من خودم بیشتر نوشته هام به همین سبک است چون به نظرم از درونم اینطور میجوشه. نمی دونستم داستان واقعی است بنابراین اگر روی جزییات این خانواده موفق کار بشه ملموس تر خواهد شد (برای ویرایش های بعدی عرض میکنم). در نهایت خیلی متاسف شدم که تنش زیاد ازدواج این دو نفر رو به تباهی کشونده!!
        زنده باشید خانم فرزادمهر عزیز 🙂

  3. آنیتا گفت:

    لیلا جان
    سعه صدر و رفتارهای عاقلانه
    نیایش، سروش و مادر سروش قابل
    تامل هست.
    کاش این اندازه پختگی رو همه تو زندگی داشته
    باشیم