تارنمای رسمی کارگاه آنلاین صد داستان | نوشتن ۱۰۰ داستان در ۱۵۰ روز | مدرسه نویسندگی
ورود ثبت نام

صد داستان
نویسنده: حسین شهریاری

آنچه می‌جویی تویی و آنچه می‌خواهی تویی

پس ز تو تا آنچه گم کردی ره بسیار نیست

#عطار_نیشابوری

نویسنده کسی است که می نویسد‌! همین و بس
خط پایانی که شروع یک حرکت شد.
همیشه قصد داشتم نویسنده شوم و داستان بنویسم و نویسنده خلاقی شوم و بهترین نوشته ها را خلق کنم. در جستجوی راهی بودم، برای اینکه خودم را در زمینه نویسندگی و توسعه فردی پرورش بدهم، و خودم را نویسنده قلمداد کنم.
در لابه لای کلمات و جملات به دریایی از دانش و مغز متفکر نویسندگی استاد شاهین کلانتری رسیدم و حرکتی به نام حرکت صد داستان در ۱۲۰ روز.
۲۵ فروردین روز بزرگداشت عطار نیشابوری و روز استارت حرکت صد داستان در ۱۲۰ روز، توسط استاد فرهیخته شاهین کلانتری عزیز ، علمدار جبهه نویسندگی و خالق مدرسه نویسندگی.
در ایامی که ویروس کرونا همه را خانه نشین کرده بود، من از قرنطینه استفاده بهینه کردم و در این کارناوال زیبا شرکت کردم. که بتوانم خودم را محک بزنم، و تلاش خودم را کردم. و کتاب های مختلفی خواندم در زمینه نویسندگی و هر روز نوشتم، خصوصا صفحات صبحگاهی که استارت ورود به دروازه نویسندگی است. و این راه پر پیچ و خم را طی کردم و صد داستان نوشتم گر چه نواقصی دارند اما همین که دست به قلم شدم و به خودم جرات این را دادم که بنویسم و منتشر کنم و بازخوردی توسط دوستان نویسنده ام داشته باشم، انگیزه پیدا کردم و ترس و استرسم کم شد از اینکه خجالت بکشم که شاید نوشته هایم جالب نباشند، و مورد نقد قرار بگیرم.
من تجربه کوهنوردی را دارم، با وجود اینکه ترس از ارتفاع هم دارم ولی دو سه باری رفتم تا قله کوه هر چند سخت و طاقت فرسا و دشوار بود. ولی نویسندگی واقعا از کوهنوردی و فتح کوه سخت تر است، چرا که باید کلمات را جوری ردیف کنی که جمله ای ناب و در آخر نوشته ای قابل قبول داشته باشی که مورد قبول سرسخت ترین ویراستار و نویسنده های حرفه ای و حتی نویسنده های آماتور باشد.
جایی جمله ای از سامرست موام؛ در لابه لای نوشته های آقای کلانتری خواندم که گفته بود.
اگر یک نفر ۱۰۰ داستان بنویسد، حتما نویسنده است. چون هیچ کس نمی تواند ۱۰۰ داستان بد بنویسد.
بر پایه همین نوشته به خودم امیدوار شدم، و ادامه دادم…
نوشتن یعنی تسلیم نشدن.
؛نوشتن، حتی نوشتن بی مایه ترین متن ها هم اگر مدام و مداوم صورت بگیرد، قدرت فرساینده قلم را چندین برابر میکند؛
می نویسیم که با دیگران ارتباط خوبی داشته باشیم. و برای رشد و توسعه فردی نیاز به نوشتن داریم، و به خودمان فرصت مفید بودن بدهیم

به اشتراک بگذارید :

دیدگاه شما

  1. فریده فرد گفت:

    اینکه به راحتی درمورد هرموضوعی روایتی دارید و روان مینویسید جای تبربک داره آفرین 👏👏👏👏
    آرزوی موفقیت براتون میکنم

  2. محمدصالح محمودآبادی گفت:

    دورد بر شما. خدا قوت مرد بزرگ. بسیار خوشحالم که پایان صد داستان آغاز نویسندگی شماست و به شما تبریک میگم. مانا باشید حسین آقا 🙂 🙂

  3. آنیتا گفت:

    نوشتن جای خالی خیلی چیزارو تو زندگی پر میکنه،اصلا نوشتن خود زندگیه
    موفق باشین آقای شهریاری عزیز
    امیدوارم هیچ وقت خسته نشین از نوشتن

    • حسین شهریاری گفت:

      نوشتن جای همه چی رو پر میکنه
      نوشتن آدم رو اروم میکنه
      خیلی دیر تصمیم گرفتم که بنویسم
      خیلی دیر دست به قلم گرفتم
      وقتی می نوشتم روحم و چشمانم اجازه نمیدادند نمیدونم چرا
      الان با روح و چشمانم کنار اومدم با هم دوست شدیم
      حالا با هم می نویسیم

  4. لیلا فرزادمهر گفت:

    موفق باشید